CZY JUŻ WIESZ

Jestem tu sam spowity w mrok,

nie wiem gdzie iść, gdzie oprzeć wzrok.

Coś, co być mogło tylko snem,

spędziło z moich powiek sen.

Nic nie ma sensu, jedno wiem:

pragnę cię.

Jestem tu sam, ktoś woła mnie

Wiem, że nie ty, niestety wiem.

Ty jeszcze nie wiesz czego chcesz

nie umiesz w oczy spojrzeć mi,

nie mówisz tak, nie mówisz nie,

nie mówisz nic.

   Czy już wiesz, kto powie ci

   kocham cię, gdy nie będziesz ze mną?

   Czy już wiesz, o kim chcesz śnić?

   Czy już masz absolutną pewność?

   Czy jest ktoś, kto ufa ci

   Tak jak ja, kto tak patrzy w oczy?

   Jeśli nie, masz jeszcze czas

   Spalić most, który wciąż nas łączy.

Blednie już mrok,

budzi się dzień,

gdzieś obok mnie

przemknął znów sen.

Tłumaczę sobie któryś raz:

przecież oboje wiemy, że

to samo czuje każde z nas

i boję się.

   Czy już wiesz ...

HISTORIA Z ŻYCIA RÓŻ

W wielkiej sali siedzę sam już pół dnia.

Kelner podszedł, spytał mnie: "Jeszcze raz?"

"Jeszcze raz."

Jeszcze jedna próba, by

spłukać z myśli obraz zły,

chociaż wiem, że to mi znów nie da nic.

Deszcz za oknem, w sali mrok, w głowie gin,

w moich myślach ciągle ty, ciągle ty,

ciągle ty...

Ot, historia z życia róż:

było pięknie, przeszło już,

został żal, wspomnień garść, więcej nic.

    I może jeszcze twoje łzy, twoje łzy,

    znaczą coś więcej niż wiele lat,

    które już za sobą mam.

    I może to ostatnia rzecz,

o której wiem, że miała sens,

za którą warto oddać

każdą inną myśl.

Z ulic znikł ostatni cień, późna noc,

a ja idę w nocy czerń, nie wie skąd,

nie wiem gdzie.

Patrzę w jasne oczy szyb.

Ktoś tam kocha, może ty,

a ja sam i pada deszcz, deszcz jak łzy.

I może jeszcze twoje łzy ...

Nic się nie zmieni, przyjdzie świt,

znów będą więdnąć róże ...

NARESZCIE

Znasz trochę to życie,

mniej więcej wiesz, gdzie w górę,

gdzie droga w dół.

Twój pan nauczyciel

do głowy wbił ci parę

tysięcy słów.

A teraz mówią ci:

"Spróbuj sam!

Masz szkołę, dowód, zdrowie,

na wszystko czas.

Im szybciej znajdziesz cel,

tym szybciej dojdziesz;

a zresztą masz swój rozum,

więc radę sobie sam.

Przed sobą masz czasu tyle,

że starczy nawet na wielki plan.

Nikt nie podrzuci ci ściąg,

tym razem musisz zrobić go sam,

tylko sam.

   Nareszcie masz swój bilet,

   wejść możesz, ale miejsce

   znajdź sobie sam.

   Marzyłeś o nim tyle lat,

   a teraz masz w oczach

   strach.

Masz przed sobą schody,

co stopień to kłopoty,

a końca brak.

To, że jesteś młody,

nie zwiększa wcale twoich

znikomych szans.

A jednak mówią ci:

"Spróbuj sam!

Najszybciej toną tacy,

co boją się.

Pieniądze, własny dom

i święty spokój

to tylko kwestia pracy

i mijania lat.

A póki co, jesteś w tyle,

entuzjazm jakby nieco już zgasł,

nikt nie ułatwia ci spraw,

masz przecież szkołę, dowód i czas

jeszcze masz.

   Nareszcie masz swój bilet ...